Elise Kuit

De afgelopen maanden heeft u het heus geprobeerd. U heeft de lokale gebruiken bestudeerd, af en toe geridiculiseerd maar ook geadapteerd omdat u het als prettig zou ervaren ‘één van ons’ te zijn. Niet altijd die dwaze Europeaan uit dat rare oord dat hoe klein het ook is, zichzelf een meervoudsvorm heeft aangemeten. Een vreemdeling uit The Netherlands die niet meer zozeer bekend staan als hoofdstad van Duitsland, of om de eens vermaarde tolerantiegrenzen, of zelfs nog maar om ons oog dichtknijp-beleid wat softdrugs betreft, maar meer en meer als nieuwe afzetmarkt voor tea party-parafernalia. U heeft geprobeerd er bij te horen door de juiste kranten te lezen, gevarieerd televisie te kijken en door hele sloten koffie over straat mee te zeulen, gewoon, omdat ze dat hier nu eenmaal allemaal doen. Maar helaas. U moet met pijn in het hart uw meerdere erkennen. U is geen van ons. Niet omdat u de juiste taal niet hanteert, of uw koffiemok mishandelt, maar omdat u nu eenmaal een zelfverklaarde sportatheïst bent. En daar dient met een boogje omheen gejogd te worden. Dus.

Het begon al op het vliegveld op de heenreis. Door een onfortuinlijke vertraging kreeg u welgeteld 11 minuten de tijd om van Heathrow Zuid naar Heathrow Noord te sprinten. Omdat een gemist vliegtuig nu eenmaal geen optie was, sjokte u puur op karakter met handbagage omvang koffer, laptoptas omvang handbagage en winterjas plus wollen sjaal omvang Extreem Strenge Winter richting uw overstap. Paars aangelopen 43 opeenvolgende -defecte- roltrappen opklauterend, vier keer ternauwernood gewurgd door De Sjaal, roepend om uw moeder om vervolgens volstrekt gedehydrateerd aan de voeten neer te zijgen van de douanemannetjes, die u na een minachtende blik op uw paspoort van de vloer plukten en een duwtje richting roltrap nummertje 44 gaven. En halverwege deze trap gebeurde het. U werd namelijk ingehaald door twee Amerikanen op forse leeftijd die op de witte gymschoenen vlot huppelend over u heen sprongen terwijl ze beschaafd converserend nog even de krant doorbladerden. En oh ja: ze raadden u aan wat meer aan de conditie te doen… De laffe pretentie! Uw tassen waren veel zwaarder, uw schoeisel volstrekt ongeschikt, uw leeftijd…Ooow. Ja… Dus.

Eens een aantal dagen in dit wonderlijke land te hebben doorgebracht, begon het u te dagen. Het waren niet toevallig zomaar twee bejaarden geweest die midlifecrisessend door het leven jogden. Het bleek een algemene trend. Waar één ieder in dit land in het bezit is van een levenloos broertje als het op wandelen aankomt, hopt het hele volk hier zich een sportief bestaan op het grenzeloos wanstaltige schoeisel waar dat mee gepaard dient te gaan. En het voortsjokken gebeurt bij voorkeur in de drukste winkelstraten dan wel het prominentst op de loopband voor het raam van de gym. En blíj dat ze er bij kijken… Bovendien dient er niet alleen lekker gehobbeld te worden. Velen trekken tijdens de sportiviteiten een momentje uit om te telefoneren met een hardhorende oma, of om elkaar fijn bij te praten over de kinderen. En aan transpiratie doet hier volstrekt niemand. Transpiratie is voor Fransozen mietjes! Dat u het even weet. Ja.

En kijk. Daar is het euvel waar u niet overheen zult komen. Uw conditie heeft u bij uw weten nooit op actief ingesteld, uw sportinteressepeil schommelt tussen geen en -1, uw zuinige pogingen tot hardlopen (verdraaide voornemens!) draaiden steevast uit op een zorgwekkend piepgeluid ter hoogte van uw longen en een ongezonde naar blauw neigende gelaatsteint. Om uw conditieloosheid een plaats te geven in uw leven, bekeerde u zich tot het sportatheïsme. En van atheïsme, in welke vorm dan ook, neen, daarvan moet men hier bitter weinig hebben. Dus dient de onverbiddelijke waarheid zich aan: u bekeert zich tot het sporten of u zult nooit een Echte zijn. Tja.

En daar zit dus het probleem. Want het best bewaarde geheim van dit land blijkt niet te zijn of George Bush nu wel of niet zijn eigen naam foutloos kan spellen. Neen! Het best bewaarde geheim van dit land blijkt het antwoord op de vraag waar al die rengekkies zo verdraaid atletisch worden. Ziet u, om zo ontspannen over straat te kunnen spurten terwijl u druk babbelt over de zin en onzin van de iPad 2, zult u toch eerst die fase van Huidteint Op Blauwpaars Piepend Het Bewustzijn Verliezen Na Tweehonderd Meter Geren door moeten. En die fase schijnt elke sprintende olympiast in dit land al lang, ver, dubbel en dik achter zich te hebben gelaten. Geen spatje zweet, geen greintje pijn… Hoezo dát dan weer?

Na enig rondgevraag wilde een aantal joggers off the record wel kwijt dat ze een tijdje hadden doorgebracht in een oud-Soviet atletiekkamp. Daar werden ze samen met Wit-Russische peuters met indrukwekkende bicepsen klaargestoomd om te doen alsof hardlopen echt reuze fijn is. Anderen waren minder loslippig doch na enig zoekwerk doken verhalen op over het bestaan van ondergrondse fitnesshallen waar men zich anoniem kon laten omvormen tot sport-is-leu-heuk!-fanaat. Ook schijnen er ‘vakantiekampen’ te bestaan waar ouders hun kinderen heen kunnen sturen om nog vóór de pubertijd invalt, louter maar één ding te ambiëren: steeds harder rennen en daar steeds blijer bij kijken. Inmiddels heeft ondergetekende zich danig laten hersenspoelen en zich opgegeven voor een stoomcursus in Minsk. Enige probleem: vlucht Boston-Minsk maakt een tussenstop… op Heathrow.

Verhoogde bloeddruk, vervaarlijk gezwollen voorhoofdsader, bezwete knuistjes, geen nagel meer om te bijten, complete verwardheid en aanstalten om bushokjes omver te werpen. Wat u onder de leden heeft? Fox news. Remedie? Tv uitzetten en nooit meer omkijken. Dus.

U dacht te vermoeden dat bepaalde media in deze Grootse Natie u wellicht een ietwat op de genuanceerde zenuwen konden werken. U dacht eveneens dat het misschien leerzaam zou zijn in het kader van uw Yankeedoorgrondingsproces eens een blik te werpen op deze media. U dacht dan waarschijnlijk ook best te weten wat u stond te wachten, want, laten we wel wezen: dwazer dan pakweg Foxmalloot Bill O’Reilly konden ze het toch niet maken? Wel… Dat kunnen ze zeer zeker wel. En dat kunnen ze zelfs erg goed. Zo goed dat een simpel half uurtje Fox kijken uw levensduur met 17 jaar vermindert. Ja.

Fox News blijkt te beschikken over een compleet getraind dwazenlegioen. O’Reilly heeft het tot nu toe het verst getoeterd met een eigen show, maar zijn blindambitieuze collegaatjes doen zeker niet voor hem onder. Integendeel. Om de camera op zich gericht te weten, toeteren ze nog een toontje harder dan ons aller Bill. Dus als Billy heel zoet toetert dat de president Amerikaanse kindertjes voor het ontbijt eet, toetert het voltallige legioen dat hij niet alleen een kinderknabbelaar is, maar dat hij ook WOII is begonnen, gelijktijdig heerst over de VS en Syrië, baseball speelt met hezbollah en regelmatig gespot wordt in de tuin van het Witte Huis terwijl hij zijn lievelingsatoombom uitlaat. En oh ja: he is ook smellie en hij spreekt een mondje Frans. De commie.

Opperdwaas is echter Greta. Greta is een telg van ene van Susteren-clan, en geheel niet toevallig hoewel echt wel toevallig ligt Susteren in onze fav provincie, jawel: Limburg. Hiermee niets implicerend louter dan dat onze fav provincie Limburg een oord is met een schrikbarend hoog gehalte tokkiedwazenfanclubs en dat onze fav provincie Limburg tevens burgemeesters fabriceert met een ruggengraat waar een slak nog de edele neus voor zou ophalen én dat onze fav provincie Limburg wellicht misschien verkocht kan worden aan de eerste de beste hoogste bieder. Maar dat is dan ook alles. En de van Sustertjes komen hier fijn gezellig vandaan. Toeval, echt wel.

Dus. Greta. Ja. Greta is choet. Egt Fox-waardig choet. Greta heeft op eigen houtje het journalistieke vak de nek omgedraaid, zeven meter diep begraven en er drie uur op gerondedanst. Greta interviewt niet. Greta gebiedt de bevraagde wat die dient te zeggen, liefst in Greets bewoordingen. Anders wordt Greta boos. En dat moet u niet willen, een boze Greta. Want dan wordt u nooooooit meer bevraagd door Grote Greet. Greta vindt uw tekening namelijk alleen maar mooi als u die van haar nog net wat mooier vindt. Dus.

Vreemd genoeg maar helemaal niet vreemd genoeg is ene Sarah Palin een vaste klant van Greta. Een gesprekje tussen deze twee Jozefien Kwebbeleenden is een ware nagel aan uw grafkist. Om zo’n gesprekje louter te kunnen doorstaan dient u minstens vastgegespt te worden op uw fauteuil met een houtje tussen uw tanden tegen het knarsen. Ja. Greta en Sarahs een-tweetje gaat meestal volgens dit stramien: G vindt de laatste plannen van Al Quada-knuffelaar Obama he-le-maal niks en G vindt ook dat die nietsnut in die grote witte villa eigenhandig háár Amerika vermoordt en G vindt tevens dat G egt heul chaaf is. Vindt S ook, toch, hmm S? En S die vindt dat niet alleen, S vindt ook dat G zo heel echt wel echt heel wel soow zeg gelijk heeft dat S het heus niet beter weet te verwoorden dan G en dus snatert S nog maar even dat Obama te regelmatig thee nuttigt met socialistische Franse mietjes Europeanen. Zo. Interviewen was nog nooit zo leuk. Ja.

Na dit hallucinante vertoninkje zult u compleet platgewalst in een hoekje willen huilen, maar troost uzelf! Recht de rug en leert van Greta! Keert huiswaarts om net als Greta de godganse dag uw mening te ventileren en beterrr: goed dik vet betááld uw mening de godganse dag te ventileren! Het enige wat u nog dient te doen is uw aanzienlijke ego nog aanzienlijker maken en oefenen in toeteren. En oh ja, feiten checken is héél erg blasé en schadelijk voor uw carrière. Zo, aan de slag dan! Dus.

Dames en heren, goedemorgen, hierbij Mijn Volslagen Onfundeerbare Mening van acht uur: Ik vind dat premier Rutte de grondwet wil wijzigen zodat hij met zichzelf kan trouwen, dhr. Wilders (hallo wakkere Limbo’s? Géén minister. Nee, izzie niet, nee.) op Schiphol aangehouden is met maar liefst 13 paspoorten op zak, waaronder een Marokkaans én een Zweeds en van minister Verhagen (Hé! Limburgertjes? Ja: hij wél, ja.) vind ik dat hij zijn ambtenaren opgedragen heeft een paleis te bouwen, naast dat van Bea maar dan wat hoger. Voorts vind ik mooi weer te prefereren en ben ik gewoon egt heul chaaf! En Job? Mooi he, mijn tekening?

Amerikanen geloven onwankelbaar in minstens twee dingen. Eén: god. Twee:  hun landsgrenzen. Wie durft te toornen aan één van beide, zal ofwel door één worden geweigerd aan de poort na het verscheiden dan wel onmiddellijk gestraft worden met straffe hand ofwel over nummer twee geduwd worden. Kortom: we don’t take kindly to you folks die een beetje blasfemisch atheïstisch over onze grens willen huppelen zonder in het bezit te zijn van document D20 I94 Z66.  U beging zojuist een doodzonde. En dan ook nog uit Jurp komen. Tss. Wilt u even step asiden, ja?

Eens u wat langer in de States vertoeft, kan het verlangen ontstaan om eens over de nabije grens te kijken. New England is reuzetof, maar de nabijheid van dat rare Canada blijft knagen. Wat is het toch met Canadezen dat elke Amerikaan giechelig wordt eens dit volk ter sprake komt? Komt het door het malle uniform van de mounties? Is het omdat het bij Canadezen eerder aboet iets is, dan about iets? Is het hun neutrale houding die hen de twijfelachtige eer heeft opgeleverd de Denen van Noord-Amerika te worden genoemd? WAT IS ER AAN DE HAND? Dus u geeft toe aan uw verlangen en steekt de grens met de lokale noorderburen over. Als Schengenverwende Europeaan vergat u in de haast bijna uw paspoort, maar eens alles is ingepakt, kan het avontuur beginnen. Canada, yeah!

Dus. Canada. Canada is tof. Hun Engels zowel als hun Frans is volslagen onbegrijpelijk. Ze zijn niet have-a-nice-day’erig maar vriendelijk zonder dat u er bang van wordt en ze roken nog wel eens een sigaret. Buiten. Zonder dat er zich een bozig kuchclubje rond de zondaar vormt. Wonderlijk. Ook eten ze slakken, hebben restaurantjes die niet tot een monsterketen behoren en maken ze zich geen zorgen over de Canadeesheid hunner president. Het zijn kortom net mensen, die Canadezen. De toeristische visitatie heeft u goed gedaan, uw wereldbeeld is verrijkt, uw nieuwsgierigheid gestild, en ja, met grote stelligheid kan gezegd worden dat de mounties er inderdaad keurig compleet als malloten bijlopen. Er zijn nog zekerheden. Dus. Op naar huis. Ja.

Daar gaat u evenwel volslagen de mist in. U dacht dat omdat u het land uitkwam zonder document D78 H99I7888ii’#56* dat u het heus ook wel weer in zou komen. Gewoon een kwestie van formuliertje vergeten, iedereen maakt wel eens een foutje, non? NEEEEEEEEEEEEN! Neen, driewerf neen! Of toch niet iedereen die graag Amerika in zou willen. Iemand die Amerika in wil, dient namelijk een onfeilbaar Mensch te zijn die het woord foutje niet eens kent. En iemand die document D4535H8989988383P#*88 bijlage 3 tot 8989 niet bij zich draagt op Het Moment Van Grenspassage is géén Onfeilbaar Mensch. Dus. Grens gesloten. Ja.

Binnen een luttele minuut bent u van onbekommerde toerist gereduceerd tot Nationale Vijand Nummer 2 (Eén blijft met stip Obama Osama bin Laden, no worries daar) en bevindt u zich op het bankje van de douane waar u oefent in onderdanige blikken en uw stem instelt op een Alle Begrip Tuurlijk Joh Wij Zijn Echt ZOO In de Fout Echt Weer Iets Voor Domme Europeanen Die Overal Lekker Socialistisch Lopen Te Doen Echt Hoor Jeetje-timbre. En oh ja: u gelooft ook ineens wél in, kom hoe heet ‘ie, euhm…god ja, cause we don’t take kindly to goddelozen, en het is stukken complexer stoer goddeloos te zijn zonder paspoort in uw knuist.  Dus.

Een klein absurdistisch uurtje op het bankje bij de douane levert buiten paspoortloze stress ook vermakelijkheden op die u niet had verwacht op zondagmiddag half drie. Zo zijn daar de Echte Mannen die fijn sportief zijn wezen jagen over de grens en moeders thuis reuzeblij denken te gaan maken met halve dan wel hele bizons. Heel gebruiksvriendelijk ligt er een kaart klaar voor de heren jagers waarop ze de douane diets kunnen maken welk stuk eland er precies in de picknickmand is beland en hoeveel kilo huid en beenderen dra een fraai meubelstuk vormen in de voorkamer. Naast de Echte Mannen nemen tevens een buslading Koreaanse vrouwtjes plaats formaat playmobil met identieke roze hoedjes. Onverminderd glimlachend formeert deze burgereenheid zich tot een strakke rij die in geen tijd paspoort overhandigend in buiging voorbij de douaniers trekt. De hele bus, binnen 2 minuten 13 seconden, vlotjes over de grens. Maar u zit nog waar u al zat. U staatsvijandig sujet.

Na een luttel formuliertje of 18 ingevuld te hebben met vragen gaande van wat uw lievelingseten is (niets halals, NIETS HALALS!) tot uw mogelijke plannen deel te gaan nemen aan een crimineel prostitutienetwerk (ze hebben u door), uw vingerafdrukken voor de elfendertigste keer aan Het Systeem te hebben afgestaan, en in de zekerheid verkerend dat de CIA u inmiddels beter kent dan uw geliefden, dan, ja dán … mag u weer plaatsnemen op het bankje. Naast Echte Man zoveel en de nieuwste buslading hysterisch buigende Koreanen. Ja. Dus.

Een verwaarloosbare drie uur verder, half Korea ontmoet en volkomen geïnformeerd hoe een bizon het best omgelegd kan worden (leerzaam!), mag u zich weer aan de balie vervoegen. Nog even wat foto’s van het gelaat, een vermanend speechje over uw lakse Schengeninstelling en uw belofte van eeuwige beterschap aan het besnorde douanemannetje en hop… u mag uw handtekening zetten onder een nieuw edoch voorlopig document D56H67HihiHohoK9900*#D33 dat u dan binnen het uur in Washington dient te krijgen om samen met uw paspoort, rijbewijs, toekomstige huwelijksakte en zwemdiploma aan een grondig onderzoek te onderwerpen zodat de Amerikaanse staat op beide oren kan slapen in de wetenschap dat u dan toch niet Staatsvijand Nummer 1 bent. Zo. Dat was alles. En, folks? DO have a nice day!

Aah, Amerika, vaderland van Hele Grote Auteurs, oord van ontstaan van Tijdloze Meesterwerken. Poe, Kerouac, Salinger, Hemingway, allen geniale meesters met woorden, bespelers van het lyrische proza der Engelse taal. De lijsten met prijswinnende schrijvers reikt met gemak van kust tot kust. Ja. In hedendaags Amerika echter lijkt taal, en zeker spreektaal, verworden tot iets wat voor muziek doorgaat bij de Jostiband: veel geblaas met weinig originaliteit. En Jostiband: jullie zijn een stuk fijner om naar te luisteren.

Had Ernest Hemingway een hedendaagse lezersschare begrijpelijk willen aanspreken dan waren zijn boeken uitgebracht onder titels als ‘Old dude and, like, the sea’ en ‘For Whatever, like, those bells do like ring’. Salinger had enkel zijn miljoenen exemplaren verkocht onder de titel ‘Like, phony guy’ en Poe was wellicht gegaan voor ‘Macabre, like black chick bird, y’ know’. Kerouac was hoogstwaarschijnlijk zelf on the road gegaan, en kwalijk kunt u hem dat niet nemen. Want het moge even treurig als duidelijk zijn: Amerikanen hanteren een schrikwekkend armoedig taalgebruik. Je weet.

Van alle tenenpermanent voorzienende uitdrukkingen is like de populairste. Geen staatsburger weet in dit land nog hoe een zin zonder like eruitziet. Het is bijzonder apart dat Obama zijn presidentschap verworf met de leuze Yes We Can. Een Echte Amerikaan zou er Like Yes, We Like, Can van maken. Nog maar een bewijs dat de man met de rare naam vast geen Echte Amerikaan is. Wel een riekende Fransman met liefde voor jihad en communistische voornemens voor het vernietigen van deze Grootse Natie. Dat u het even weet.

Een gangbaar gesprek tussen mensen op straat kan alhier volstrekt nergens over gaan en toch fijn voortkabbelen. Uiteraard is u bekend met het fenomeen small talk, u weet wel, met referenties aan kleinere exemplaren van de veestapel. Maar Amerikanen spelen qua small talk in A League of Their Own. Small talk is petieterig bier bij wat hier doorgaat voor sociaal verbaal verkeer. Amerikanen doen niet aan small talk, Amerikanen doen aan Small Vocabular Exchange (SVE). Een bezigheid die u beter snel onder de knie heeft, op het gevaar af als seculiere Europeaan weg te worden gezet. En dat is net zo’n populaire club als Al Quaeda en de commies. Aan u de keuze. Like, yeah.

Daarmee zijn we aanbeland bij het grote voordeel van Small Vocabular Exchange: de compacte omvang maakt het voor elke buitenlander mogelijk zich dra een ware yank te voelen. Voorwaarden zijn een IQ, zegge vanaf 10, en stembanden. Dus Jostiband: letten we even op? Om duistere reden heeft het woord like alle talentenjachten gewonnen, en u bedient zich er het beste extreem veelvuldig van. Zelfs als u denkt: wat gebruik ik hysterisch extreem veel like in mijn zin, dan is de kans aannemelijk groot dat u nog maar 13% gebruikt van een Echte Amerikaan. Een voorbeeldje waarmee u in deze eerste fase wellicht uit de voeten kan is deze: Like, I said, yeah, like, I don’t like know, and he was like, yeah like what we like do like now, like, yeah, like you like know -short pause before questionmark- like- ? (silent like)

Naast like heeft u in feite bitter weinig taalkennis nodig, maar voor de breedsprakigen onder ons (en nee, geen koninklijk meervoud) hierbij nog wat franjes en onnodige opsmuk: ‘you know’ is een Hele Sterke, mits uitgesproken op volstrekt ongeïnteresseerde, vrijwel onverstaanbare manier. ‘ja nou’ komt er als klank dicht in de buurt. Uiteraard zal het u worst wezen of uw dialoogpartner het weet, of doorheeft wat het is, dat hij/zij dient te weten, maar u ziet het plaatje. Like, yeah.

Ook een Hele Sterke is god betrekken in uw pareltjes van zinnen. Uiteraard niet ijdel in gebruik, of was u soms een seculiere socialistische Fransman met plannen tot het omverwerpen van deze GREAT NATION? Nee. Dus. God. Ja. OH MY GOD dient op hoge toon, lichtjes gillend geroepen te worden tegen alles en iedereen in het volstrekt niet bijzondere. U kunt het tegen een lantaarnpaal roepen, het kan niemand wat schelen. Mits wellicht de lantaarnpaal.

Als laatste klap op de integratievuurpijl en het pièce de resistance in de Small Vocabular Exchange League is The Hug. The Hug is niet-verbale krachtpatserij die elke Echte Amerikaan beheerst nog voor de eerste stapjes zijn gezet. The Hug is wat de Echte onderscheidt van de commies. The Hug verkeerd doen is sociale suïcide. The Hug is vooral ook fijn onoprecht en bitter vals, en The Hug MOET ZO: meter afstand, bovenlijf kwart naar voren, derrière pront achterwaarts, tien centimeter tussen uw wang en het hoofd van uw knuffelaar, handen stijf rustend op schouders van uw opponent en dan DEZE tekst: OH MY GOD LIKE SO LIKE HAPPY FOR LIKE YOU LIKE JA NOU LIKE. De hele The Hug duurt 7, 05 seconden. Langer is Europees (U leest: eng seculier sociaal Frans) korter is fysiek gevaarlijk.

Eens u dit alles tot in de finesses beheerst, kunt u vlekkeloos opgaan in het lokale sociale verkeer. Nog even kort samengevat: ontdoet u van uw Engelse vocabulaire, oefen uw bovenlichaambuigingen voor de spiegel -mét stopwatch en geloof dat Obama geen Amerikaans staatsburger is. En kijk eens aan: u is een Echte. Oh my god. Volgende week een stoomcursus Amerikaanse Grootse Waarheden versus Smelly French cheese and seculier socialisme. Huiswerk: de bijbel letterlijk nemen. HUG!

Bakkebaardenlunch

Amerikanen houden van Grrroot. Van heel erg compleet onnodig Grrroot. IJskasten hebben hier het standaardformaat van een bescheiden Afrikaans land, wasmachines dienen geopend te worden via de betere brandweerladder en een pak melk uit de supermarkt kan tevens met gemak gebruikt worden als danspartner tijdens al uw oefenavondjes tango. Grrroot is god. Ben je Amerikaan, dan doe, denk en wens je Grrroot. Dus.

Amerikanen houden tevens hartstochtelijk van auto’s. Hartstochtelijk hysterisch veel van auto’s. Mits die auto’s Grrroot zijn. Anders is het geen auto. Geen SUV? Geen auto. Geen laadbak? Geen auto. Geen wielen omvang tientonner? Geen auto. Alles van mindere omvang dan een vier bij vier is eigenlijk gewoon verdacht. Al-quada-esk verdacht. Uitdaging nodig? Probeert u dan vooral eens een Smart uit in dit land. Lief, klein Smartje, verbruik nul, achterbank nul, laadbak kantelt ‘ie van om, wieldiameter formaat fiets, plaats voor twee. Klein. Dus. Niet Grroot. Nee.

Nieuwsgierig naar het oneindige land dat Boston omgeeft wenst u meer te zien van de wijde wereld, en de wijde wereld, beste lezertjes, die begaat u het gerieflijkst te auto. Dus u huurt een vehikel, budgetingesteld in economy class (voor drankjes dient bijbetaald te worden) en pakt de picknickmand in om uw huppelend naar de verhuurder te begeven. Contractje getekend, zeventien agressieve volkomen overbodige verzekeringen gepareerd, en óp naar uw nieuwe beste vriend. En daar, te midden van al die duizenden Chevy’s, Fords en ander carrosseriegeweld staat hij dan: De Enige Smart In Amerika. Of toch De Enige Smart In De Behoorlijk Wijde Omtrek.  Onverstoorbaar stapt u over de parkeermannetjes heen die inmiddels massaal rollend over de grond toeterend van het lachen rondom uw Smart verzameld zijn. Ruimte genoeg, daar niet van, de parkeerplaats is voorzien voor een Egte Autoow. “Des noo karrr, des a tooo-hahaha-hooy”. Mocht u verlegen zitten om materiaal voor uw nieuwe stand up-comedy, rijd dan toch vooral een Smart het podium op. Vreest wel voor doden door oververhitting.

Eens de snelweg betreden, zal uw circusnummergehalte zeker niet afnemen. Bakkebaarden omvang douchemat staren u na vanuit hun kasteel-op-wielen met een blik die de emotie der verbijstering tot een geheel nieuw niveau tilt. Vermoedelijk eten de bakkebaarden hamburgers die het formaat Smart akelig dicht benaderen voor de lunch. Of als hartig tussendoortje. Hangt beetje van de appetijt van de bakkebaard af. Bij elke tolweg die u betreedt, loopt telkens het voltallig personeel uit om uw bolide met een jolige duw te testen op wegligging. Ligt zeeziek dient u telkenmale aan te horen dat u uw leven riskeert in dit koekblik, dat is too klein to be an echte car. Snelwegreglementen worden geconsulteerd om na te gaan of u niet onder de staatswetgeving voor snorfietsen valt, die in dit land overigens nog voor WOI weggehoond zijn naar andere continenten.  Een Smart. Het moet niet gekker worden.

Maar nu Arabische dictators met zeven voor de prijs van één van de hand gaan, een vat olie inmiddels meer waard is dan deze natie nog in harde valuta in de schatkist heeft liggen en autofabrikanten amechtig aan het staatshandje worden gehouden, vreest De Bakkebaard voor het behoud van zijn geliefde vierwielgedreven droom. Wat als straks de olie op is of onbetaalbaar voor John with the Stetson? Wat als al die glimmende mijlenvreters hopeloos nutteloos aan de kant van de weg staan? Zal dat dan De Doorbraak voor de Smart betekenen? Zal dan het koekblik in de armen gesloten worden? Denkt u?

Nee. Mochten Amerikanen daadwerkelijk uit hun burgertanks verdreven worden, zal dat niet de doorbraak voor de Smart betekenen. Het zal evenmin de doorbraak zijn voor hybrides of ander eng groens. Mocht de dag aanbreken dat Amerikanen hun autotank niet langer met zwart goud kunnen vullen, dat zal de dag zijn dat u gewekt wordt door hoefgetrappel. Massaal oorverdovend hoefgetrappel. De kans dat een Amerikaan zich in een Smart wurmt, is even groot als de kans dat Charles ooit koning wordt. De kans dat een Amerikaan zijn oliegedreven pk’s verruilt voor de echte pk’s van weleer, echter, is vele malen groter. Zadel erop, en hopsa: on the road folks. Slaan die stetsons gelijk ook weer ergens op. Hiya.

Ergens in Boston moet er toch eentje zitten. Ergens in deze stad moet toch een tentje te vinden zijn waar het nog kan. ERGENS toch? Verwoede zoekpogingen later begint de kans steeds kleiner te worden er nog één te vinden. Een plek waar u binnentreedt en niét direct een dienblad in de knuistjes dient te nemen om vervolgens, worstelend met een menukaart van bijbelse proporties met mysterieuze termen als tres latte, venti, light skimmed soy milk en ander culinaars, binnen drie-soms langer, soms langer!- vervliegende seconden een weloverwogen keuze dient te roepen naar de dertien mannetjes achter de toonbank om daarna volstrekt aan uw lot overgelaten te worden. Waar ik het over heb? Over zelluf doen!

Amerikanen schenen mij altijd al een verdacht efficiënt volk. En niks mis met efficiëntie, buiten het feit dan dat met efficiëntie alles mis is. Efficiënte lieden dienen ten alle tijden gemeden te worden want effo’s zijn dus fijn degelijk efficiënt maar tussendoor ook oh zo eng. Voor u het in de gaten heeft, hebben ze de verpleegster van uw omaatje vervangen door een tildevies, leerkrachten omgeschoold in lesverschaffende leerlingmanagers en uw koffiebarretje tot een oord waar De Zelfvoorzienende Klant is uitgeroepen tot Werknemer Van De Maand. Dus.

Goed. Met buitenluchttemperaturen die flirten met decimalen onder nul dient u uiteraard de Carmiggeliaanse innerlijke mens te verwarmen. Op queeste dus naar een Leuk Koffietentje. Zo één waar je in behaaglijke warmte een verkwikkende espresso kunt bestellen en mijmerend kunt staren naar de wereld die aan uw rustiek wankelende bistrotafeltje voorbij trekt. En omdat de espresso zo goed smaakt, en uw voeten nog niet geheel uit de winterteengevarenzone zijn, bestelt u er nog één, en misschien ook een vers glaasje jus d’orange, en dat allemaal bij de ietwat hooghartige edoch correcte ober die veel waarde hecht aan het protocol des ober. Dat merkt u namelijk aan de schilfertjes roos op zijn schouders en zijn onberispelijk geheugen voor bestellingen.

Ja. Inmiddels kan ik u met aan fundamentalistische zekerheid grenzende overtuiging bevestigen dat de hemel, Utopia, en een levende Elvis al tenminste één ding gemeen hebben met het bestaan van een ouderwetse koffiebar: het zijn alle hardnekkige verzinsels, hoe zeer u ook het tegendeel wenst. De koffiebar heden ten dagen is een Oord van Efficiëntie. En efficiëntie doodt Al Wat Leuk Is. Ja.

In de hedendaagse gemiddelde Bostonse koffietent gaat het als volgt: u maakt uw entree, u pakt een dienblad, u schuift in rij 1 aan, u meldt de gewenste spijs bij De Souffleur, een baan waarvan Melkert nog steeds droomt dat hij hem uitgevonden had, vervolgens meldt deze meneer uw keuze aan de menigte toonbankmannetjes, die vervolgens volstrekt niets doen buiten dan u doorverwijzen naar de locatie waar het door u gewenste klaar ligt. Van koffie tot sandwich: u doet het lekkaah zelluf.

Worstelend met een te hete beker viesch slootwater gecomplementeerd met een kip curry wrap waarvan de structuur wel wat wegheeft van bubble gum en de smaak het beste valt te omschrijven als Zeker Geen Kip Curry, duwt u zich door de tafeltjes en te hippe reusstoelen naar een vrij plekje, alwaar u, half verzwolgen door de schreeuwerig paarse sofa,  het liefst even wil grienen om het vergaan van het instituut der fijne koffiebar. En oh ja: voor een eventuele tweede koffie begeeft u zich dus weer naar rij 1. Uw foto van Werknemer van de Maand is zojuist ingelijst. Als u hem even zelf wilt ophangen?

Eenvoudige dingen aan de ene kant van de wereld zijn soms verdraaid ingewikkeld aan de andere kant. Neem een wandeling door de stad. In Nederland blijkt de burger uitermate verwend te zijn met de nationale wandelcondities. Bovendien wordt het toegejuicht de benen zoveel mogelijk te strekken, liefst dagelijks en liefst langdurig. Hier in Boston, toch gezien als The Most Walkable City Of The States, bent u een ondergeschikt specimen, een sta-in-de-weg van elke automobilist. Kortom: zodra u zich te voet begeeft naar uw doel, verlaagt u zich tot populariteitsniveau Kakkerlak.

Waar men in de meeste West-Europese steden zijn eigen moeder zou uitventen om het aantal auto’s in het stadscentrum te verminderen, komen Amerikanen wat dat betreft van een andere planeet. Het is niet zozeer zaak De Auto een strobreed in de weg te leggen, het is veel belangrijker al die wandelgekkies zo snel mogelijk in een four wheel drive te krijgen. Goed voor de economie, goed voor Amerika en goed voor god natuurlijk. De voetgangvandaaltjes zullen het geweten hebben.

Wenst u, om maar eens een voorbeeld te geven, van A naar B te voet te gaan, en heeft u via een simpel rekensommetje gebaseerd op afstand in kilometer per uur berekend dat u dat om en nabij 20 minuten gaat kosten, wel, dan zit u er de breedte van een grotere SUV naast. In uw eeuwige goedheid is u namelijk vergeten rekening te houden met De Stoplichten. De Stoplichten zijn een belangrijke factor in de strijd tegen de wandelgangers. Zo niet dé belangrijkste.

Bij elk kruispunt dat u zult over moeten, kunt u uw betere Gandhi-kwaliteiten maar best even afstoffen. Aangezien u vreemd bent in het land, en niet gelijk uw ware aard wil tonen van rood-licht-blinde, wacht u keurig tot het rode handje verandert in een helwit mannetje, dat stiekem wat wegheeft van een smurf met een scheve hernia. Minuten verstrijken. De wachttijd begint grotesk te worden, en u begint al lichtjes te twijfelen aan de houdbaarheidsdatum van uw Goede Gandhi Gedrag, maar overweegt dan maar het eerste het beste groene licht te gebruiken dat zich aanbiedt. Links of rechts, die weg moet over.

Dan blijkt dat rechtvaardigheid hier niet telt als je zo nodig moet wandelen. Terwijl het groene licht voor auto’s vlot van rood op groen springt, begint na vijf keer groen voor De Auto, en nul keer voor De Voetganger iets te dagen. Alle voetgangers op elke straathoek krijgen namelijk allemaal tegelijk groen. En de seconden worden aangegeven naast die kreupele smurf. Zodra De Seconden ingaan, breekt een ware Wedloop Op De Overkant uit. Mensen rennen met een verwilderde blik in de ogen van links naar rechts, dwars de straat over, bejaarden omver duwend, gillend dat er nog maar drie-twee-ééén seconden restten voor ze zullen worden terecht gewezen door het rode handje. En dat is onverbiddelijk. Rood voor de voetganger is ROOD VOOR DE VOETGANGER. Dus.

Onder de hardnekkigste en dapperste Bostonse wandelaars gaat het gerucht dat de gemeente van Boston de oversteektijd elke dag een fractie van een seconde verkort. Het verhaal gaat dat als het zo doorgaat, we aan het einde van de maand moeten zien over te steken in 2, 001 seconden. Perfect haalbaar, aldus het stadsbestuur. Het startschot mag u er zelf bij denken.

The Charles River, wat bevrorener dan gebruikelijk.

Simpelweg gelukkig zijn, de lokale Hart van Nederlandertjes weten wel hoe dat moet. Blozende reporters gehuld in skipakken-uit-één stuk, met bontkragen waar minstens drie seizoenen eland in verwerkt zijn, staan hysterisch blij kou te kleumen voor de camera’s die overal in Boston en omgeving keurig in de diepsneeuw zijn geplant.

Ja. Want we hebben Echt Kei Hard Winterweer. En daar worden ze dus heel blij van bij Bostons lokale Channel 7. Opperblijert is reporter Ryan. Ryan staat elke ochtend de onwaarschijnlijke witheid zijner tanden te meten met het witte landschap waar hij zich heeft opgesteld. Roepend naar John, zijn cameraman, van wie gezegd wordt dat hij één van de weinige vakmannen is die zijn werk tevens huppelend tot een uitstekend resultaat weet te brengen, klimt Ryan de zoveelste sneeuwhoop op, roepend dat dít, nee, DIT toch echt wel ongehoord veel sneeuw is. Ongehoorder nog dan gisteren. ‘Weet u nog’, roept Ryan blij naar de kijkertjes, ‘toen ik zei dat het zo ongehoord véél sneeuw was?’ Nee, nee, NU is het dus ongehoord. Jeetje, wát een sneeuw.

Echter, zelfs Ryan kreeg zowaar in de smiezen dat dagen onophoudelijk sneeuwstanden de lokale huiskamers in toeteren niet tot het einde der tijden door kon gaan. Daarom was het vanochtend dan ook reuze spannend wat Ryan ons nu dan weer moest komen vertellen. Maar Ryan is niet zomaar een opperblijert, Ryan is DE opperblijert. Dus Ryan sprong vanochtend met een Bontkraag Omvang Ryan het beeld in, haalde diep adem, en riep… SLEET! Sleet! Sleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeet!

Dus. Sleet. Ja. Sleet is vies. Sleet is iets tussen ijsregen en ordinaire motregen in, maar noemt u het vooral géén ijzel, want dan trap je Ryan op zijn tere zieltje. En die jongen doet heus zijn best. Want Ryan ziet het dus weer net he-le-maal zitten. De komende dagen mag hij weer met zijn maatje John de wijde wereld in, de kijkers thuis tonend hoe ONGEHOORD VEEL sleet er daar, net waar HIJ staat, toch weer gevallen is. Volgens Ryan, de schat, houden de sleetbuien zeker nog tot eind februari aan. U had zijn tanden moeten zien blikkeren, toen hij dát zei. Ryans blijheid is echter in gevaar. Want volgens de weervrouw van CNN zit er wel degelijk lente in de lucht. En van lente, nee, daar wordt Ryan dus niet blij van. Echt. Niet. Blij. Ach.

Lieve Elise,

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag en je nieuwe website!

Liefs

Uw administrator