Amerika: the Smart way

Bakkebaardenlunch

Amerikanen houden van Grrroot. Van heel erg compleet onnodig Grrroot. IJskasten hebben hier het standaardformaat van een bescheiden Afrikaans land, wasmachines dienen geopend te worden via de betere brandweerladder en een pak melk uit de supermarkt kan tevens met gemak gebruikt worden als danspartner tijdens al uw oefenavondjes tango. Grrroot is god. Ben je Amerikaan, dan doe, denk en wens je Grrroot. Dus.

Amerikanen houden tevens hartstochtelijk van auto’s. Hartstochtelijk hysterisch veel van auto’s. Mits die auto’s Grrroot zijn. Anders is het geen auto. Geen SUV? Geen auto. Geen laadbak? Geen auto. Geen wielen omvang tientonner? Geen auto. Alles van mindere omvang dan een vier bij vier is eigenlijk gewoon verdacht. Al-quada-esk verdacht. Uitdaging nodig? Probeert u dan vooral eens een Smart uit in dit land. Lief, klein Smartje, verbruik nul, achterbank nul, laadbak kantelt ‘ie van om, wieldiameter formaat fiets, plaats voor twee. Klein. Dus. Niet Grroot. Nee.

Nieuwsgierig naar het oneindige land dat Boston omgeeft wenst u meer te zien van de wijde wereld, en de wijde wereld, beste lezertjes, die begaat u het gerieflijkst te auto. Dus u huurt een vehikel, budgetingesteld in economy class (voor drankjes dient bijbetaald te worden) en pakt de picknickmand in om uw huppelend naar de verhuurder te begeven. Contractje getekend, zeventien agressieve volkomen overbodige verzekeringen gepareerd, en óp naar uw nieuwe beste vriend. En daar, te midden van al die duizenden Chevy’s, Fords en ander carrosseriegeweld staat hij dan: De Enige Smart In Amerika. Of toch De Enige Smart In De Behoorlijk Wijde Omtrek.  Onverstoorbaar stapt u over de parkeermannetjes heen die inmiddels massaal rollend over de grond toeterend van het lachen rondom uw Smart verzameld zijn. Ruimte genoeg, daar niet van, de parkeerplaats is voorzien voor een Egte Autoow. “Des noo karrr, des a tooo-hahaha-hooy”. Mocht u verlegen zitten om materiaal voor uw nieuwe stand up-comedy, rijd dan toch vooral een Smart het podium op. Vreest wel voor doden door oververhitting.

Eens de snelweg betreden, zal uw circusnummergehalte zeker niet afnemen. Bakkebaarden omvang douchemat staren u na vanuit hun kasteel-op-wielen met een blik die de emotie der verbijstering tot een geheel nieuw niveau tilt. Vermoedelijk eten de bakkebaarden hamburgers die het formaat Smart akelig dicht benaderen voor de lunch. Of als hartig tussendoortje. Hangt beetje van de appetijt van de bakkebaard af. Bij elke tolweg die u betreedt, loopt telkens het voltallig personeel uit om uw bolide met een jolige duw te testen op wegligging. Licht zeeziek dient u telkenmale aan te horen dat u uw leven riskeert in dit koekblik, dat is too klein to be an echte car. Snelwegreglementen worden geconsulteerd om na te gaan of u niet onder de staatswetgeving voor snorfietsen valt, die in dit land overigens nog voor WOI weggehoond zijn naar andere continenten.  Een Smart. Het moet niet gekker worden.

Maar nu Arabische dictators met zeven voor de prijs van één van de hand gaan, een vat olie inmiddels meer waard is dan deze natie nog in harde valuta in de schatkist heeft liggen en autofabrikanten amechtig aan het staatshandje worden gehouden, vreest De Bakkebaard voor het behoud van zijn geliefde vierwielgedreven droom. Wat als straks de olie op is of onbetaalbaar voor John with the Stetson? Wat als al die glimmende mijlenvreters hopeloos nutteloos aan de kant van de weg staan? Zal dat dan De Doorbraak voor de Smart betekenen? Zal dan het koekblik in de armen gesloten worden? Denkt u?

Nee. Mochten Amerikanen daadwerkelijk uit hun burgertanks verdreven worden, zal dat niet de doorbraak voor de Smart betekenen. Het zal evenmin de doorbraak zijn voor hybrides of ander eng groens. Mocht de dag aanbreken dat Amerikanen hun autotank niet langer met zwart goud kunnen vullen, dat zal de dag zijn dat u gewekt wordt door hoefgetrappel. Massaal oorverdovend hoefgetrappel. De kans dat een Amerikaan zich in een Smart wurmt, is even groot als de kans dat Charles ooit koning wordt. De kans dat een Amerikaan zijn oliegedreven pk’s verruilt voor de echte pk’s van weleer, echter, is vele malen groter. Zadel erop, en hopsa: on the road folks. Slaan die stetsons gelijk ook weer ergens op. Hiya.