SVE voor beginnertjes

Aah, Amerika, vaderland van Hele Grote Auteurs, oord van ontstaan van Tijdloze Meesterwerken. Poe, Kerouac, Salinger, Hemingway, allen geniale meesters met woorden, bespelers van het lyrische proza der Engelse taal. De lijsten met prijswinnende schrijvers reikt met gemak van kust tot kust. Ja. In hedendaags Amerika echter lijkt taal, en zeker spreektaal, verworden tot iets wat voor muziek doorgaat bij de Jostiband: veel geblaas met weinig originaliteit. En Jostiband: jullie zijn een stuk fijner om naar te luisteren.

Had Ernest Hemingway een hedendaagse lezersschare begrijpelijk willen aanspreken dan waren zijn boeken uitgebracht onder titels als ‘Old dude and, like, the sea’ en ‘For Whatever, like, those bells do like ring’. Salinger had enkel zijn miljoenen exemplaren verkocht onder de titel ‘Like, phony guy’ en Poe was wellicht gegaan voor ‘Macabre, like black chick bird, y’ know’. Kerouac was hoogstwaarschijnlijk zelf on the road gegaan, en kwalijk kunt u hem dat niet nemen. Want het moge even treurig als duidelijk zijn: Amerikanen hanteren een schrikwekkend armoedig taalgebruik. Je weet.

Van alle tenenpermanent voorzienende uitdrukkingen is like de populairste. Geen staatsburger weet in dit land nog hoe een zin zonder like eruitziet. Het is bijzonder apart dat Obama zijn presidentschap verworf met de leuze Yes We Can. Een Echte Amerikaan zou er Like Yes, We Like, Can van maken. Nog maar een bewijs dat de man met de rare naam vast geen Echte Amerikaan is. Wel een riekende Fransman met liefde voor jihad en communistische voornemens voor het vernietigen van deze Grootse Natie. Dat u het even weet.

Een gangbaar gesprek tussen mensen op straat kan alhier volstrekt nergens over gaan en toch fijn voortkabbelen. Uiteraard is u bekend met het fenomeen small talk, u weet wel, met referenties aan kleinere exemplaren van de veestapel. Maar Amerikanen spelen qua small talk in A League of Their Own. Small talk is petieterig bier bij wat hier doorgaat voor sociaal verbaal verkeer. Amerikanen doen niet aan small talk, Amerikanen doen aan Small Vocabular Exchange (SVE). Een bezigheid die u beter snel onder de knie heeft, op het gevaar af als seculiere Europeaan weg te worden gezet. En dat is net zo’n populaire club als Al Quaeda en de commies. Aan u de keuze. Like, yeah.

Daarmee zijn we aanbeland bij het grote voordeel van Small Vocabular Exchange: de compacte omvang maakt het voor elke buitenlander mogelijk zich dra een ware yank te voelen. Voorwaarden zijn een IQ, zegge vanaf 10, en stembanden. Dus Jostiband: letten we even op? Om duistere reden heeft het woord like alle talentenjachten gewonnen, en u bedient zich er het beste extreem veelvuldig van. Zelfs als u denkt: wat gebruik ik hysterisch extreem veel like in mijn zin, dan is de kans aannemelijk groot dat u nog maar 13% gebruikt van een Echte Amerikaan. Een voorbeeldje waarmee u in deze eerste fase wellicht uit de voeten kan is deze: Like, I said, yeah, like, I don’t like know, and he was like, yeah like what we like do like now, like, yeah, like you like know -short pause before questionmark- like- ? (silent like)

Naast like heeft u in feite bitter weinig taalkennis nodig, maar voor de breedsprakigen onder ons (en nee, geen koninklijk meervoud) hierbij nog wat franjes en onnodige opsmuk: ‘you know’ is een Hele Sterke, mits uitgesproken op volstrekt ongeïnteresseerde, vrijwel onverstaanbare manier. ‘ja nou’ komt er als klank dicht in de buurt. Uiteraard zal het u worst wezen of uw dialoogpartner het weet, of doorheeft wat het is, dat hij/zij dient te weten, maar u ziet het plaatje. Like, yeah.

Ook een Hele Sterke is god betrekken in uw pareltjes van zinnen. Uiteraard niet ijdel in gebruik, of was u soms een seculiere socialistische Fransman met plannen tot het omverwerpen van deze GREAT NATION? Nee. Dus. God. Ja. OH MY GOD dient op hoge toon, lichtjes gillend geroepen te worden tegen alles en iedereen in het volstrekt niet bijzondere. U kunt het tegen een lantaarnpaal roepen, het kan niemand wat schelen. Mits wellicht de lantaarnpaal.

Als laatste klap op de integratievuurpijl en het pièce de resistance in de Small Vocabular Exchange League is The Hug. The Hug is niet-verbale krachtpatserij die elke Echte Amerikaan beheerst nog voor de eerste stapjes zijn gezet. The Hug is wat de Echte onderscheidt van de commies. The Hug verkeerd doen is sociale suïcide. The Hug is vooral ook fijn onoprecht en bitter vals, en The Hug MOET ZO: meter afstand, bovenlijf kwart naar voren, derrière pront achterwaarts, tien centimeter tussen uw wang en het hoofd van uw knuffelaar, handen stijf rustend op schouders van uw opponent en dan DEZE tekst: OH MY GOD LIKE SO LIKE HAPPY FOR LIKE YOU LIKE JA NOU LIKE. De hele The Hug duurt 7, 05 seconden. Langer is Europees (U leest: eng seculier sociaal Frans) korter is fysiek gevaarlijk.

Eens u dit alles tot in de finesses beheerst, kunt u vlekkeloos opgaan in het lokale sociale verkeer. Nog even kort samengevat: ontdoet u van uw Engelse vocabulaire, oefen uw bovenlichaambuigingen voor de spiegel -mét stopwatch en geloof dat Obama geen Amerikaans staatsburger is. En kijk eens aan: u is een Echte. Oh my god. Volgende week een stoomcursus Amerikaanse Grootse Waarheden versus Smelly French cheese and seculier socialisme. Huiswerk: de bijbel letterlijk nemen. HUG!