Gesjeesd gesjok

De afgelopen maanden heeft u het heus geprobeerd. U heeft de lokale gebruiken bestudeerd, af en toe geridiculiseerd maar ook geadapteerd omdat u het als prettig zou ervaren ‘één van ons’ te zijn. Niet altijd die dwaze Europeaan uit dat rare oord dat hoe klein het ook is, zichzelf een meervoudsvorm heeft aangemeten. Een vreemdeling uit The Netherlands die niet meer zozeer bekend staan als hoofdstad van Duitsland, of om de eens vermaarde tolerantiegrenzen, of zelfs nog maar om ons oog dichtknijp-beleid wat softdrugs betreft, maar meer en meer als nieuwe afzetmarkt voor tea party-parafernalia. U heeft geprobeerd er bij te horen door de juiste kranten te lezen, gevarieerd televisie te kijken en door hele sloten koffie over straat mee te zeulen, gewoon, omdat ze dat hier nu eenmaal allemaal doen. Maar helaas. U moet met pijn in het hart uw meerdere erkennen. U is geen van ons. Niet omdat u de juiste taal niet hanteert, of uw koffiemok mishandelt, maar omdat u nu eenmaal een zelfverklaarde sportatheïst bent. En daar dient met een boogje omheen gejogd te worden. Dus.

Het begon al op het vliegveld op de heenreis. Door een onfortuinlijke vertraging kreeg u welgeteld 11 minuten de tijd om van Heathrow Zuid naar Heathrow Noord te sprinten. Omdat een gemist vliegtuig nu eenmaal geen optie was, sjokte u puur op karakter met handbagage omvang koffer, laptoptas omvang handbagage en winterjas plus wollen sjaal omvang Extreem Strenge Winter richting uw overstap. Paars aangelopen 43 opeenvolgende -defecte- roltrappen opklauterend, vier keer ternauwernood gewurgd door De Sjaal, roepend om uw moeder om vervolgens volstrekt gedehydrateerd aan de voeten neer te zijgen van de douanemannetjes, die u na een minachtende blik op uw paspoort van de vloer plukten en een duwtje richting roltrap nummertje 44 gaven. En halverwege deze trap gebeurde het. U werd namelijk ingehaald door twee Amerikanen op forse leeftijd die op de witte gymschoenen vlot huppelend over u heen sprongen terwijl ze beschaafd converserend nog even de krant doorbladerden. En oh ja: ze raadden u aan wat meer aan de conditie te doen… De laffe pretentie! Uw tassen waren veel zwaarder, uw schoeisel volstrekt ongeschikt, uw leeftijd…Ooow. Ja… Dus.

Eens een aantal dagen in dit wonderlijke land te hebben doorgebracht, begon het u te dagen. Het waren niet toevallig zomaar twee bejaarden geweest die midlifecrisessend door het leven jogden. Het bleek een algemene trend. Waar één ieder in dit land in het bezit is van een levenloos broertje als het op wandelen aankomt, hopt het hele volk hier zich een sportief bestaan op het grenzeloos wanstaltige schoeisel waar dat mee gepaard dient te gaan. En het voortsjokken gebeurt bij voorkeur in de drukste winkelstraten dan wel het prominentst op de loopband voor het raam van de gym. En blíj dat ze er bij kijken… Bovendien dient er niet alleen lekker gehobbeld te worden. Velen trekken tijdens de sportiviteiten een momentje uit om te telefoneren met een hardhorende oma, of om elkaar fijn bij te praten over de kinderen. En aan transpiratie doet hier volstrekt niemand. Transpiratie is voor Fransozen mietjes! Dat u het even weet. Ja.

En kijk. Daar is het euvel waar u niet overheen zult komen. Uw conditie heeft u bij uw weten nooit op actief ingesteld, uw sportinteressepeil schommelt tussen geen en -1, uw zuinige pogingen tot hardlopen (verdraaide voornemens!) draaiden steevast uit op een zorgwekkend piepgeluid ter hoogte van uw longen en een ongezonde naar blauw neigende gelaatsteint. Om uw conditieloosheid een plaats te geven in uw leven, bekeerde u zich tot het sportatheïsme. En van atheïsme, in welke vorm dan ook, neen, daarvan moet men hier bitter weinig hebben. Dus dient de onverbiddelijke waarheid zich aan: u bekeert zich tot het sporten of u zult nooit een Echte zijn. Tja.

En daar zit dus het probleem. Want het best bewaarde geheim van dit land blijkt niet te zijn of George Bush nu wel of niet zijn eigen naam foutloos kan spellen. Neen! Het best bewaarde geheim van dit land blijkt het antwoord op de vraag waar al die rengekkies zo verdraaid atletisch worden. Ziet u, om zo ontspannen over straat te kunnen spurten terwijl u druk babbelt over de zin en onzin van de iPad 2, zult u toch eerst die fase van Huidteint Op Blauwpaars Piepend Het Bewustzijn Verliezen Na Tweehonderd Meter Geren door moeten. En die fase schijnt elke sprintende olympiast in dit land al lang, ver, dubbel en dik achter zich te hebben gelaten. Geen spatje zweet, geen greintje pijn… Hoezo dát dan weer?

Na enig rondgevraag wilde een aantal joggers off the record wel kwijt dat ze een tijdje hadden doorgebracht in een oud-Soviet atletiekkamp. Daar werden ze samen met Wit-Russische peuters met indrukwekkende bicepsen klaargestoomd om te doen alsof hardlopen echt reuze fijn is. Anderen waren minder loslippig doch na enig zoekwerk doken verhalen op over het bestaan van ondergrondse fitnesshallen waar men zich anoniem kon laten omvormen tot sport-is-leu-heuk!-fanaat. Ook schijnen er ‘vakantiekampen’ te bestaan waar ouders hun kinderen heen kunnen sturen om nog vóór de pubertijd invalt, louter maar één ding te ambiëren: steeds harder rennen en daar steeds blijer bij kijken. Inmiddels heeft ondergetekende zich danig laten hersenspoelen en zich opgegeven voor een stoomcursus in Minsk. Enige probleem: vlucht Boston-Minsk maakt een tussenstop… op Heathrow.