Izaac en Emilia

Izaac lag midden op het kingsize hotelbed met zijn ogen gesloten. Hij sliep niet. De zware gordijnen waren dicht, buiten was het middag en scheen de zon uitbundig. Een vlieg zoemde rond zijn hoofd, en ergens in de verte hoorde hij het doffe gedreun van muziek. In de stad was het carnaval in volle gang. Het boezemde hem een vage angst in, alsof in de verte de oorlogskanonnen dreunden.

Emilia was niet in de kamer. Ze was die ochtend vroeg opgestaan en zonder dat Izaac het doorhad de kamer uitgeglipt. Ze was boos geweest vannacht. Hij had zich als een jaloerse teef gedragen. Haar woorden. Izaac herinnerde zich weinig van de laatste uren, alleen de scène waarin ze hem een jaloerse teef noemde stond hem helder voor de geest. Het was gebeurd in de zoveelste bar, na de zoveelste mierzoete cocktail. Izaac was van de dansvloer geglipt waarop Emilia hem steeds gegijzeld had weten te houden. Dorstig was hij naar voren gedrongen bij de bar om een dubbele wodka te bestellen, genoeg als hij had van de kleurige drankjes van de tenten ervoor. Toen hij zich omdraaide om te kijken of hij haar nog kon zien, werd ze net in de nek gekust door een man met een rood overhemd aan. Het was niet ongebruikelijk dat Emilia door mannen werd aangeraakt, zeker niet op de dansvloer, maar iets in de houding van de man had Izaac gealarmeerd. Alsof het dit keer niet de zoveelste geile vreemde was, maar een oude kennis, erger: een oude liefde. Izaac had zijn glas op de grond gegooid en was onvast de dansvloer opgestapt. Hij had de man een duw in de rug gegeven en geroepen dat hij met zijn poten van zijn meisje af moest blijven. De man was met zijn hoofd tegen Emilia’s sleutelbeen gebotst waardoor Emilia in haar strakke cocktailjurk haar evenwicht was kwijtgeraakt en achterover de menigte in was gevallen. Net op het moment van haar val keek hij recht in haar ogen. De vurige haat waarmee ze hem aankeek had hij nooit eerder gezien. Hij wilde haar oprapen, maar ze schopte zijn hand weg met één van haar pumps. De vreemde man depte met een zakdoek zijn hoofd en greep Izaac bij zijn jasje. Hijo de puta, schuimbekte het in Izaacs oor. Maar wat kon hem de man nog schelen? Alles wat hij nog zag was Emilia’s blik. Toen ze opnieuw recht stond had ze het in zijn gezicht gespuugd: jaloerse teef. Daarna had ze de man bij zijn arm meegetrokken, de zaak uit. Izaac had haar die nacht niet meer teruggevonden, ook al was hij in al haar favoriete bars geweest. Het deed hem het ergste vermoeden.

Achter zijn oogleden speelden de flarden van de nacht zich opnieuw af. Hij vroeg zich voor de zoveelste keer af waar ze kon zijn. Hij stelde haar voor op een zonnig terras met de nieuwe zonnebril in haar geverfde blonde haren en haar gestreepte zomerjurk net te hoog opgetrokken over haar gespierde dijen. Altijd als hij aan haar dacht, dacht hij ook aan die dijen. Slank, donkerbruin. Ze onderhield ze met zorg. Sowieso onderhield ze zichzelf goed.

Het was haar pensioen, had ze tegen hem gezegd toen hij haar voor het eerst had ontmoet, nu zoveel jaar geleden. Die eerste keer zou hij onthouden tot zijn laatste snik. Hoe ze uitdagend naar hem lachte met haar spierwitte tanden terwijl ze koket haar dikke haar over haar schouder wierp. Ze leek wel een actrice geweest op de set van een oorlogsfilm. Alles was zo grauw geweest in die dagen. Maar Emilia was niet grauw. En hoewel Izaac ook wel wist dat hij nooit de enige kon zijn, deed hij heel graag alsof.

Izaac ging langzaam rechtop het bed zitten. De vlieg kroop over de sprei. Zijn hoofd bonsde terwijl hij zijn koffer optilde en er zijn net gestoomde zomerpak uithaalde. Sinds hij Emilia kende, droeg hij altijd een pak. Emilia was geen vrouw voor casual. In de hoek van de kamer lagen haar pumps en jurk van de vorige nacht. Haar parfum hing vaag in de lucht, een dure geur, zwaar en onvermijdelijk. Na die eerste keer hadden ze een pact gesloten. Samen zouden ze weggaan uit de stad waar niemand meer op hen wachtte. Ze zouden het leven gaan leiden op hun voorwaarden, te lang waren ze misbruikt door anderen, bespeeld door een lot dat al voor hun geboorte vast had gelegen. De oorlog had alles kapot gemaakt, de stad, hun jeugd, maar ze waren er ook keihard uitgekomen. Niets maakte hen nog bang, of dat vertelden ze toch graag tegen elkaar. Zij hadden al het lelijke van de wereld al gezien. Nu was het tijd voor… ja waarvoor? Izaac wist het niet meer, hoewel hij het geluk van de opwinding nog voelen kon. Hun doel waren ze inmiddels kwijt. Het geluk ook.

Op straat klampte de hitte zich aan hem vast. Zijn katoenen pak was luchtig, maar het klimaat in deze streken kon mensen ziek maken. Langzaam stak hij de drukke boulevard over in het uitzinnige zonlicht. Hoe veel keren had hij er al niet zo bijgelopen? Ziek van onrust en verlangen, verhit op zoek naar haar. Hoeveel steden, hoeveel hotels? Izaac telde niet, nooit gedaan. Dat was ook onderdeel van hun verbond: niet omkijken. Nooit meer omkijken. Emilia was daar beter in dan Izaac, dat had hij na al die keren wel geleerd. Zij kon in één dag de liefde van haar leven tegenkomen en ‘s avonds al dansen met een ander. Izaac niet. Izaac danste alleen met haar.

Opnieuw zou hij alle bars afgaan waar hij hoopte haar te treffen. Rokend, te hard lachend, met een gloednieuwe minnaar, de man met het rode overhemd alweer vergeten. Hij zou achterin gaan zitten, zijn hoed op het tafeltje leggen en wachten terwijl hij zijn wodka dronk. Na een paar bars zou ze doen alsof ze hem ineens zag zitten. Ze zou aanschuiven, naar hem vooroverbuigen en naar hem lachen. Dag lief teefje, hier ben ik weer. Ze zouden dansen.

Gesjeesd gesjok

De afgelopen maanden heeft u het heus geprobeerd. U heeft de lokale gebruiken bestudeerd, af en toe geridiculiseerd maar ook geadapteerd omdat u het als prettig zou ervaren ‘één van ons’ te zijn. Niet altijd die dwaze Europeaan uit dat rare oord dat hoe klein het ook is, zichzelf een meervoudsvorm heeft aangemeten. Een vreemdeling uit The Netherlands die niet meer zozeer bekend staan als hoofdstad van Duitsland, of om de eens vermaarde tolerantiegrenzen, of zelfs nog maar om ons oog dichtknijp-beleid wat softdrugs betreft, maar meer en meer als nieuwe afzetmarkt voor tea party-parafernalia. U heeft geprobeerd er bij te horen door de juiste kranten te lezen, gevarieerd televisie te kijken en door hele sloten koffie over straat mee te zeulen, gewoon, omdat ze dat hier nu eenmaal allemaal doen. Maar helaas. U moet met pijn in het hart uw meerdere erkennen. U is geen van ons. Niet omdat u de juiste taal niet hanteert, of uw koffiemok mishandelt, maar omdat u nu eenmaal een zelfverklaarde sportatheïst bent. En daar dient met een boogje omheen gejogd te worden. Dus.

Continue reading

Grote Greet en de boze vos

Verhoogde bloeddruk, vervaarlijk gezwollen voorhoofdsader, bezwete knuistjes, geen nagel meer om te bijten, complete verwardheid en aanstalten om bushokjes omver te werpen. Wat u onder de leden heeft? Fox news. Remedie? Tv uitzetten en nooit meer omkijken. Dus.

U dacht te vermoeden dat bepaalde media in deze Grootse Natie u wellicht een ietwat op de genuanceerde zenuwen konden werken. U dacht eveneens dat het misschien leerzaam zou zijn in het kader van uw Yankeedoorgrondingsproces eens een blik te werpen op deze media. U dacht dan waarschijnlijk ook best te weten wat u stond te wachten, want, laten we wel wezen: dwazer dan pakweg Foxmalloot Bill O’Reilly konden ze het toch niet maken? Wel… Dat kunnen ze zeer zeker wel. En dat kunnen ze zelfs erg goed. Zo goed dat een simpel half uurtje Fox kijken uw levensduur met 17 jaar vermindert. Ja.

Fox News blijkt te beschikken over een compleet getraind dwazenlegioen. O’Reilly heeft het tot nu toe het verst getoeterd met een eigen show, maar zijn blindambitieuze collegaatjes doen zeker niet voor hem onder. Integendeel. Om de camera op zich gericht te weten, toeteren ze nog een toontje harder dan ons aller Bill. Dus als Billy heel zoet toetert dat de president Amerikaanse kindertjes voor het ontbijt eet, toetert het voltallige legioen dat hij niet alleen een kinderknabbelaar is, maar dat hij ook WOII is begonnen, gelijktijdig heerst over de VS en Syrië, baseball speelt met hezbollah en regelmatig gespot wordt in de tuin van het Witte Huis terwijl hij zijn lievelingsatoombom uitlaat. En oh ja: he is ook smellie en hij spreekt een mondje Frans. De commie.

Opperdwaas is echter Greta. Greta is een telg van ene van Susteren-clan, en geheel niet toevallig hoewel echt wel toevallig ligt Susteren in onze fav provincie, jawel: Limburg. Hiermee niets implicerend louter dan dat onze fav provincie Limburg een oord is met een schrikbarend hoog gehalte tokkiedwazenfanclubs en dat onze fav provincie Limburg tevens burgemeesters fabriceert met een ruggengraat waar een slak nog de edele neus voor zou ophalen én dat onze fav provincie Limburg wellicht misschien verkocht kan worden aan de eerste de beste hoogste bieder. Maar dat is dan ook alles. En de van Sustertjes komen hier fijn gezellig vandaan. Toeval, echt wel.

Dus. Greta. Ja. Greta is choet. Egt Fox-waardig choet. Greta heeft op eigen houtje het journalistieke vak de nek omgedraaid, zeven meter diep begraven en er drie uur op gerondedanst. Greta interviewt niet. Greta gebiedt de bevraagde wat die dient te zeggen, liefst in Greets bewoordingen. Anders wordt Greta boos. En dat moet u niet willen, een boze Greta. Want dan wordt u nooooooit meer bevraagd door Grote Greet. Greta vindt uw tekening namelijk alleen maar mooi als u die van haar nog net wat mooier vindt. Dus.

Vreemd genoeg maar helemaal niet vreemd genoeg is ene Sarah Palin een vaste klant van Greta. Een gesprekje tussen deze twee Jozefien Kwebbeleenden is een ware nagel aan uw grafkist. Om zo’n gesprekje louter te kunnen doorstaan dient u minstens vastgegespt te worden op uw fauteuil met een houtje tussen uw tanden tegen het knarsen. Ja. Greta en Sarahs een-tweetje gaat meestal volgens dit stramien: G vindt de laatste plannen van Al Quada-knuffelaar Obama he-le-maal niks en G vindt ook dat die nietsnut in die grote witte villa eigenhandig háár Amerika vermoordt en G vindt tevens dat G egt heul chaaf is. Vindt S ook, toch, hmm S? En S die vindt dat niet alleen, S vindt ook dat G zo heel echt wel echt heel wel soow zeg gelijk heeft dat S het heus niet beter weet te verwoorden dan G en dus snatert S nog maar even dat Obama te regelmatig thee nuttigt met socialistische Franse mietjes Europeanen. Zo. Interviewen was nog nooit zo leuk. Ja.

Na dit hallucinante vertoninkje zult u compleet platgewalst in een hoekje willen huilen, maar troost uzelf! Recht de rug en leert van Greta! Keert huiswaarts om net als Greta de godganse dag uw mening te ventileren en beterrr: goed dik vet betááld uw mening de godganse dag te ventileren! Het enige wat u nog dient te doen is uw aanzienlijke ego nog aanzienlijker maken en oefenen in toeteren. En oh ja, feiten checken is héél erg blasé en schadelijk voor uw carrière. Zo, aan de slag dan! Dus.

Dames en heren, goedemorgen, hierbij Mijn Volslagen Onfundeerbare Mening van acht uur: Ik vind dat premier Rutte de grondwet wil wijzigen zodat hij met zichzelf kan trouwen, dhr. Wilders (hallo wakkere Limbo’s? Géén minister. Nee, izzie niet, nee.) op Schiphol aangehouden is met maar liefst 13 paspoorten op zak, waaronder een Marokkaans én een Zweeds en van minister Verhagen (Hé! Limburgertjes? Ja: hij wél, ja.) vind ik dat hij zijn ambtenaren opgedragen heeft een paleis te bouwen, naast dat van Bea maar dan wat hoger. Voorts vind ik mooi weer te prefereren en ben ik gewoon egt heul chaaf! En Job? Mooi he, mijn tekening?

The land of the free and bureaucratieeee

Amerikanen geloven onwankelbaar in minstens twee dingen. Eén: god. Twee:  hun landsgrenzen. Wie durft te toornen aan één van beide, zal ofwel door één worden geweigerd aan de poort na het verscheiden dan wel onmiddellijk gestraft worden met straffe hand ofwel over nummer twee geduwd worden. Kortom: we don’t take kindly to you folks die een beetje blasfemisch atheïstisch over onze grens willen huppelen zonder in het bezit te zijn van document D20 I94 Z66.  U beging zojuist een doodzonde. En dan ook nog uit Jurp komen. Tss. Wilt u even step asiden, ja?

Eens u wat langer in de States vertoeft, kan het verlangen ontstaan om eens over de nabije grens te kijken. New England is reuzetof, maar de nabijheid van dat rare Canada blijft knagen. Wat is het toch met Canadezen dat elke Amerikaan giechelig wordt eens dit volk ter sprake komt? Komt het door het malle uniform van de mounties? Is het omdat het bij Canadezen eerder aboet iets is, dan about iets? Is het hun neutrale houding die hen de twijfelachtige eer heeft opgeleverd de Denen van Noord-Amerika te worden genoemd? WAT IS ER AAN DE HAND? Dus u geeft toe aan uw verlangen en steekt de grens met de lokale noorderburen over. Als Schengenverwende Europeaan vergat u in de haast bijna uw paspoort, maar eens alles is ingepakt, kan het avontuur beginnen. Canada, yeah!

Dus. Canada. Canada is tof. Hun Engels zowel als hun Frans is volslagen onbegrijpelijk. Ze zijn niet have-a-nice-day’erig maar vriendelijk zonder dat u er bang van wordt en ze roken nog wel eens een sigaret. Buiten. Zonder dat er zich een bozig kuchclubje rond de zondaar vormt. Wonderlijk. Ook eten ze slakken, hebben restaurantjes die niet tot een monsterketen behoren en maken ze zich geen zorgen over de Canadeesheid hunner president. Het zijn kortom net mensen, die Canadezen. De toeristische visitatie heeft u goed gedaan, uw wereldbeeld is verrijkt, uw nieuwsgierigheid gestild, en ja, met grote stelligheid kan gezegd worden dat de mounties er inderdaad keurig compleet als malloten bijlopen. Er zijn nog zekerheden. Dus. Op naar huis. Ja.

Daar gaat u evenwel volslagen de mist in. U dacht dat omdat u het land uitkwam zonder document D78 H99I7888ii’#56* dat u het heus ook wel weer in zou komen. Gewoon een kwestie van formuliertje vergeten, iedereen maakt wel eens een foutje, non? NEEEEEEEEEEEEN! Neen, driewerf neen! Of toch niet iedereen die graag Amerika in zou willen. Iemand die Amerika in wil, dient namelijk een onfeilbaar Mensch te zijn die het woord foutje niet eens kent. En iemand die document D4535H8989988383P#*88 bijlage 3 tot 8989 niet bij zich draagt op Het Moment Van Grenspassage is géén Onfeilbaar Mensch. Dus. Grens gesloten. Ja.

Binnen een luttele minuut bent u van onbekommerde toerist gereduceerd tot Nationale Vijand Nummer 2 (Eén blijft met stip Obama Osama bin Laden, no worries daar) en bevindt u zich op het bankje van de douane waar u oefent in onderdanige blikken en uw stem instelt op een Alle Begrip Tuurlijk Joh Wij Zijn Echt ZOO In de Fout Echt Weer Iets Voor Domme Europeanen Die Overal Lekker Socialistisch Lopen Te Doen Echt Hoor Jeetje-timbre. En oh ja: u gelooft ook ineens wél in, kom hoe heet ‘ie, euhm…god ja, cause we don’t take kindly to goddelozen, en het is stukken complexer stoer goddeloos te zijn zonder paspoort in uw knuist.  Dus.

Een klein absurdistisch uurtje op het bankje bij de douane levert buiten paspoortloze stress ook vermakelijkheden op die u niet had verwacht op zondagmiddag half drie. Zo zijn daar de Echte Mannen die fijn sportief zijn wezen jagen over de grens en moeders thuis reuzeblij denken te gaan maken met halve dan wel hele bizons. Heel gebruiksvriendelijk ligt er een kaart klaar voor de heren jagers waarop ze de douane diets kunnen maken welk stuk eland er precies in de picknickmand is beland en hoeveel kilo huid en beenderen dra een fraai meubelstuk vormen in de voorkamer. Naast de Echte Mannen nemen tevens een buslading Koreaanse vrouwtjes plaats formaat playmobil met identieke roze hoedjes. Onverminderd glimlachend formeert deze burgereenheid zich tot een strakke rij die in geen tijd paspoort overhandigend in buiging voorbij de douaniers trekt. De hele bus, binnen 2 minuten 13 seconden, vlotjes over de grens. Maar u zit nog waar u al zat. U staatsvijandig sujet.

Na een luttel formuliertje of 18 ingevuld te hebben met vragen gaande van wat uw lievelingseten is (niets halals, NIETS HALALS!) tot uw mogelijke plannen deel te gaan nemen aan een crimineel prostitutienetwerk (ze hebben u door), uw vingerafdrukken voor de elfendertigste keer aan Het Systeem te hebben afgestaan, en in de zekerheid verkerend dat de CIA u inmiddels beter kent dan uw geliefden, dan, ja dán … mag u weer plaatsnemen op het bankje. Naast Echte Man zoveel en de nieuwste buslading hysterisch buigende Koreanen. Ja. Dus.

Een verwaarloosbare drie uur verder, half Korea ontmoet en volkomen geïnformeerd hoe een bizon het best omgelegd kan worden (leerzaam!), mag u zich weer aan de balie vervoegen. Nog even wat foto’s van het gelaat, een vermanend speechje over uw lakse Schengeninstelling en uw belofte van eeuwige beterschap aan het besnorde douanemannetje en hop… u mag uw handtekening zetten onder een nieuw edoch voorlopig document D56H67HihiHohoK9900*#D33 dat u dan binnen het uur in Washington dient te krijgen om samen met uw paspoort, rijbewijs, toekomstige huwelijksakte en zwemdiploma aan een grondig onderzoek te onderwerpen zodat de Amerikaanse staat op beide oren kan slapen in de wetenschap dat u dan toch niet Staatsvijand Nummer 1 bent. Zo. Dat was alles. En, folks? DO have a nice day!